ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 นาซาต้องการนาฬิกาข้อมือกลไกลเป็นอุปกรณ์สำรองให้กับระบบดิจิทัลของนักบินอวกาศ และได้เชิญผู้ผลิตนาฬิกาสี่แบรนด์ให้ส่งนาฬิกามาทดสอบคุณสมบัติในสภาวะขั้นสุดขั้วของอวกาศ นาฬิกาทุกเรือนต้องผ่านการทดสอบในห้องปฏิบัติการทั้งความร้อนสูง ความเย็นจัด แรงสั่นสะเทือน แรงดันสูญญากาศ และความชื้น โดยมีรายงานว่านาฬิกาแบรนด์อื่นทั้ง Hamilton (นาฬิกาตัก) Rolex และ Longines ตกรอบตั้งแต่ขั้นทดสอบแรกๆ และ มีเพียง Omega Speedmaster เท่านั้นที่รอดทุกการทดสอบ ผลจากการทดสอบในปี 1965 นี้ทำให้ Speedmaster ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจาก NASA ว่าสามารถใช้ในภารกิจอวกาศมนุษย์ทุกชุด รวมถึงการออกปฏิบัติงานนอกยาน (EVA)